Kur’an-ı Kerîm Geniş Analizi – 2

Kuran’da ki fonetik çelişkiler

Bakara / 159 : İndirdiğimiz apaçık delilleri ve hidayetin ta kendisi olan ayetleri, insanlar için biz kitapta açıkladıktan sonra, gizleyenler varya, muhakkak ki onlara Allah lanet eder. Lanet edebilenler de lanet eder.

Bakara / 160 : Ancak tevbe edip halini düzelterek, hakkı söyleyenler başka. Ben onları bağışlarım, öyle merhametliyim. Tevbeleri kabul ederim ben.

Bakara / 161 : Amma, ayetlerimizi inkar etmiş ve kafir olarak can vermiş olanlar, işte Allah’ ın laneti, meleklerin laneti ve insanların laneti hep onlar üzerine olsun.

Bakara / 162 : Ebediyyen o lanetin altında kalırlar. Ne azapları hafifletilir. Ne de kendilerine göz açtırılır.

Bakara / 163 : Muhakkak ki hepinizin ilahı tek bir ilahtır. Ondan başka ilah yoktur. O rahman ve rahimdir.

İlk olarak;
Sürekli edilen, bir lanet söz konusu. Bu düşmanca tutum ve sert cephenin, hoşgörü ve kutsiyet ile bir alakası olamaz. Bir Tanrı ve onun Peygamberi sürekli lanet edemez. Bu diktatör rejiminden farksız bir yapıda, hedef göstermekten başka birşey değildir. Bu derece vahşi olmalarının sebebi peygamberinin vahşi olmasında saklı sanırım.

İkinci olarak;
159. surede ilk satırda telaffuz edilen bir kişi var. “İndirdiğimiz” cümlesi, çoğul bir ağızdan gelmekte. Sonra ki satır, Tanrı’ nın lanet edeceğinden söz ediyor. Oysa ki bu Tanrı’ nın ağzından çıkmış olamaz. Çünkü Tanrı indirseydi, “İndirdim” cümlesi kullanılması mantıklı olurdu ve bir başka Tanrı’ nın lanet etmesi gibi bir cümle, kendisinin varlığı ile çelişirdi. Görülen o ki Muhammed kendi ağzından yazdırmıştır.
160. Sure tamamen Tanrı’ nın ağzından kaleme alınmıştır. Bağışlayacağını ve tevbeleri kabul edeceğini söylüyor. Nitekim Muhammed değilse tabii ki.
161. Sure, 159. Sure’ de olduğu gibi, Tanrı’yı üçüncü şahsa indirgeyen ve sureyi sahiplenen bir Muhammed profili çizmekte..
162. Sure çoğul anlam taşımaktadır. Burada Tanrı sanki yalnız değilmiş ve bir başka varlık ile beraber yazıyormuş gibi bir anlam çıkmakta. Bu bir yana Muhammed’in ağzıdan çıkan kişisel bir tehdit de söz konusu..
163. Sure tamamen Muhammed’ in sözleridir. Yoksa Allah kendisinden başka bir ilaha tapınılması için emretmezdi. Bu onun yine varlığı ile çelişmesine sebeb olurdu.

Şimdi algoritmik ele alalım;
159. Sure – Muhammed’ in sözü, 160. Sure – Allah’ ın sözü, 161. Sure – Muhammed’ in sözü, 162. Sure – Allah ve farklı biri yahut Muhammed ve bir kaç kişi, 163. Sure – Muhammed’ in sözü.
Görülen odur ki, Bir Allah yazıyor sureleri, Bir Muhammed.. Sırayla ortaya çıkıyor. Enteresan. Tamamı Allah kelamı olduğu varsayımlanan bir kitap için büyük bir çelişki ortaya çıkıyor.
Ya Allah kitabı yazarken, Resulunden yardım istedi, ya beraber yazdığı bir başka varlık var ki bu onun tekliğine gölge düşürür, yada Muhammed dönemin iktidar vehametine kapılıp, kitabın temasının gidişatını şaşırdı. Algoritmik hatalar meydana çıkardı.

(Favorim, sona ayırdım..)

Bakara / 30 : Ve düşünün ki; Rabbin meleklere, “Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım” dediği vakit; “A!.. Orada fesat çıkaracak ve kanlar dökecek bir mahlukmu yaratacaksın? Biz hamd ile tesbih ve seni takdis edip dururken?” dediler. “Her halde ben sizin bilemeyeceğiniz şeyler bilirim.” Buyurdu.

Bu sure de bahsi geçen “Adem”, daha yaratılmadan önce bile melekler tarafından ne kadar vahşi ve azgın olduğu bilinmekte. Sonra, melekler Tanrı’ larının bu emrine karşı söz söyleyip muhalefet yapmışlardır. Sonra, iradesiz, robotik ve denileni koşulsuz yerine getiren, oalrak nakledilen melekler nasıl olurlarda, düşünüp taşınıp böyle öngörülü bir muhalefette yüce yaratıcılarına karşı söz söylerler? Kaldı ki, Araf 13′ de bahsi geçen durumda şeytan/iblis’ de aynı durumdan ötürü böylesine hoş karşılanmamış direk kovulmakla yetinmiştir. böyle bir adalet gözlerimi yaşarttı doğrusu.
Kaldı ki başta da belirttiğim gibi meleklerin daha Allah’ ın aklında olup sözünü yeni açtığı bu “Adem” meselesi hakkında böyle öngörülü davranmaları ve bu denli insan evladının mizacını tanımaları da komik bir durum. Sonra Allah herşeyi bilebileceğinden pek emin olmasa gerek ki “her halde” cümlesini kullanıyor. Yoksa bu o anlamda değil de hani şu ilkokul çocuklarının tavırlarına benzer bir olay gibi “her halde” durumu mu tasvir ediliyor?
Bu Allah yeterince olgun değilmidir? Daha saymak isterdim ama inançlı arkadaşları fazla “Kızdırmanın” bir anlamı yok.

Şeytan’ ın / İblis’ in Şaşkınlığı

Araf / 12 : “Sana emrettiğim halde, secde etmene engel ne oldu?” buyurdu. “Ben” dedi, ondan hayırlıyım. Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın.

Hicr / 33 : “Benim” dedi, “bir kuru çamurdan, değişken bir balçıktan yarattığın bir beşere, secde etmem mümkün değil.”

İsra / 61 : “Yine unutma ki, bir zaman meleklere Adem için secde edin demiştik, derhal secde ettiler. Fakat İblis; “hiç” dedi, ben bir çamur halinde yarattığın kimseye secde edermiyim?”

Sanırım Şeytan / İblis efendinin bir küçük hafıza problemi var ki, neden dolayı isyan ettiğini şaşırmış. Bir çamurdan yarattın derken, diğer yanda kuru çamur ve ya değişken balçık diye bahsediyor. Yahut çamur halinde diye niteliyor. Bu Şeytan / İblis Allah’ ın ne yarattığı hakkında bir fikri yokken nasıl olurda böylesi büyük(!) bir isyana kalkışıyor, aklım almıyor doğrusu. Kaldı ki Bakara 30′ da bahsi geçen meleklerin aynı durumda sadece sevgili Allah’ dan hoşgörülü bir cevap almaları anlatılıyor. Aynı adalet tekrar gözlerimi yaşarttı.